Cliënd verteld: "Voor het eerst voelde ik dat ik er mocht zijn."

"Ik ben als baby geadopteerd. Van buiten leek alles misschien goed geregeld, maar thuis voelde ik me nooit echt veilig of geliefd."

Niet goed genoeg

Al jong kreeg ik het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Dat gevoel nam ik overal mee naartoe.

"Toen ik ouder werd, zocht ik mijn plek op de verkeerde manier. Ik kwam in aanraking met criminaliteit en gebruikte steeds vaker cannabis om mijn gedachten en gevoelens te verdoven. Het leek even te helpen, maar uiteindelijk raakte ik alleen maar verder verwijderd van mezelf."

"In de jaren die volgden heb ik veel verschillende vormen van hulp gehad. Soms ging het beter, soms viel ik weer terug. Ik bleef worstelen met mijn zelfbeeld en geloofde diep van binnen dat ik niets waard was."

Positieve blik

"Via ambulante begeleiding kreeg ik iemand naast me die niet alleen keek naar wat er misging, maar ook naar wie ik was. Iemand die bleef geloven in mijn mogelijkheden, ook als ik dat zelf niet kon. Dat maakte een groot verschil."



"Samen werkten we aan structuur, gezonde keuzes en het opbouwen van vertrouwen. Misschien wel het belangrijkste was dat ik langzaam leerde dat mijn verleden niet bepaalt wie ik ben. Ik begon te ontdekken dat ik wél iets waard ben en dat ik een toekomst mag hebben."

Herstel is geen eindpunt

"Ik ben er nog niet, en dat hoeft ook niet. Herstel is geen eindpunt, maar een proces. Ik maak nog steeds stappen, soms klein en soms groot. Het verschil is dat ik ze nu niet meer alleen hoef te zetten. Voor het eerst in mijn leven heb ik vertrouwen dat mijn toekomst anders kan zijn dan mijn verleden."